Gerriëtte van de Groep, onmisbaar als flexmedewerker!

"Ook als flexmedewerker bouw je een band op met de kinderen”.

Anderhalf jaar geleden ben ik bij Ska Kinderopvang komen werken omdat ik een groot uren contract kon krijgen en de organisatie sprak mij aan. Met deze keuze ben ik nog altijd blij. Bij Ska is niet alles in beton gegoten en is er ruimte voor de inbreng van de medewerkers. Je merkt elke dag dat we kindvolgend werken. Wanneer kinderen leuk aan het buitenspelen zijn, storen we ze niet en wachten we nog eventjes met het fruitmoment. Ook mogen kinderen bij Ska ‘zelluf’ bepalen wat ze doen. Dat was voor mijzelf echt een verandering, maar inmiddels weet ik niet beter en vind ik het een goede manier van werken.  

Als flexmedewerker heb ik het erg naar mijn zin bij Ska. Ik heb geen mentorkinderen of andere taken die een vaste medewerker wel heeft. Hierdoor kan ik me echt focussen op de kinderen. Ook vind ik het leuk om met verschillende collega’s samen te werken. Regelmatig krijg ik een complimentje van een collega of een pedagogisch coach, en dat is natuurlijk leuk om te horen. In de toekomst zou ik misschien een vaste plek willen, al word ik nu ook al voor langere tijd op een vaste groep gezet door bijvoorbeeld het zwangerschapsverlof van een collega. 

Iedere flexmedewerker heeft een vaste flexlocatie. Voor mij is dat Kindcentrum Uit de Kunst. Ik ben onderdeel van het team en voel me daar helemaal vertrouwd. Als ik zie dat er extra diensten zijn dan geef ik al van tevoren aan dat ik extra wil werken. Dat is niet alleen prettig voor mij maar ook voor de continuïteit op de locatie. 

Als ik op een groep werk waar ik niet zo vaak kom, kijk ik eerst in ons digitale systeem naar bijzonderheden. Ook overleg ik veel met de vaste collega’s en stel ik de vragen die ik heb, want daar word je nooit dommer van zeg ik altijd. 

Ook als flexmedewerker bouw je een band op met de kinderen. Dat blijkt wel uit die keer toen ik ergens kwam werken waar ik al even niet was geweest en de kinderen blij op mij afgerend kwamen. “Gerriëtte, Gerriëtte!” (Althans dat probeerden ze want ik heb een lastige naam om uit te spreken voor jonge kinderen 😊). Ze waren zo bij om mij te zien. Dat vond ik echt een leuk moment.